Εξετάσεις
Με αφορμή την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων σήμερα (καλή τύχη ξαδερφούλα και σε όλους), αλλά και μια συζήτηση που άκουσα σήμερα το πρωί στην Τσαπανίδου, είπα να θυμηθώ και να γράψω για αυτή την υπέροχη εμπειρία. Η συζήτηση στη Τσαπανίδου ήταν γενικά για τις εξετάσεις αλλά αυτό που με έκανε να ανασύρω από το συρτάρι των πικρών αναμνήσεων την εμπειρία μου ήταν το σχόλιο ενός στο πανελ που είπε την μεγάλη αλήθεια, οτι δηλαδή από συνολικά 6-8 ώρες εξετάσεων (3 ή 4 δίωρα) καθορίζεται σε τεράστιο βαθμό το μέλλον σου. Πόσο τραγικό είναι αυτό;
1998 ήταν νομίζω όταν τελειώσαμε τη Γ’Λυκείου στο Α’ Λύκειο Καλαμαριάς και ήρθε η υπέροχη στιγμή των πανελλαδικών. Φροντιστήριο εντατικό κάθε μέρα σχεδόν από τη Β’Λυκείου, μετά το σχολείο, το 6άρι από τη στάση απέναντι όλη σχεδόν η τάξη (τότε ακόμα έκοβες εισητήριο στο λεωφορείο με τον ελεγκτή!) και κέντρο για τον Βακάλη (στην Μητροπόλεως απέναντι από την Λοκάντα με τις τυρόπιτες που ευθύνονται για τα παραπανίσια μου κιλά τότε και τις κολλημένες σφολιάτες στα σιδεράκια μου). Παρέα με τη τότε φίλη μου, νυν γυναίκα μου να προσπαθούμε να καταλάβουμε Οργανική Χημεία, να γελάμε (πάντα στο φροντιστήριο είχε πολύ γέλιο), να λιώνουμε ενίοτε στο διάβασμα αλλά περίεργο πράγμα: από τις 8 το πρωί μέχρι τις 11 το βράδυ λείπαμε από το σπίτι και ουσιαστικά λιώναμε στη κούραση αλλά ήμαστε μια χαρά και το διασκεδάζαμε. Τώρα να μου πείς μετά τις 6 να κάνω κάτι είμαι λιώμα στη κούραση…
2 χρόνια λοιπόν εντατικό διάβασμα και φροντιστήρια, προσωπικά ήμουν και αρκετά επιμελής και καλός μαθητής θα έλεγα. Τότε είχαμε τις δέσμες. Α΄δέσμη εγώ, 4 μαθήματα θα δίναμε: Έκθεση, Μαθηματικά. Φυσική, Χημεία. Έκθεση στο φροντιστήριο οι εκθέσεις μου ήταν το υπόδειγμα που διάβαζε η καθηγήτρια. Κάτω από 18 δεν υπήρχε έκθεση μου. Ήμουν πραγματικά καλός. Μαθηματικά και Φυσική γύρω στο 17 με 18 σταθερά. Χημεία όχι τόσο καλός (καταραμένη οργανική) αλλά εκεί γύρω στο 17 σταθερά. Όχι άριστος μαθητής αλλά αρκετά καλός και όπως είπα διάβαζα αρκετά και τελείωσα το Λύκειο με αριστείο. Ε εκείνη τη μέρα που γράφαμε έκθεση στις πανελλαδικές (κάτι για το γέλιο και την παρέα ήταν), δεν ξέρω τί έγινε και πήρα 12! Έλεος, δηλαδή! Και ήμουν σίγουρος οτι έγραψα και καλά. Μαθηματικά 14, Φυσική 15 και Χημεία νομίζω 16. Και εκείνες οι ώρες των εξετάσεων, εκείνες οι στιγμές που μπορεί να μην είχα κοιμηθεί καλά από το άγχος, να πονούσε η κοιλιά μου, να, να, να, εκείνες λοιπόν οι λίγες ώρες των εξετάσεων ακύρωσαν μονομιάς όλο το κόπο, το διάβασμα τόσων ετών, τη προσπάθεια, τα άγχη και τα ξενύχτια (καλά υπεβολές ποτέ δεν ξενύχτησα να διαβάσω) και καθόρισαν το μέλλον μου και καθορίζουν ακόμα το μέλλον τόσων παιδιών.
Πέρασα τελικά Φυσικό Θεσσαλονίκης. Εκείνη τη περίοδο διάλεγες πριν δώσεις εξετάσεις τη προτεραιότητα των σχολών (ο παραλογισμός ο ίδιος). Ήταν νομίζω η 17η επιλογή μου. Πρώτες είχα βάλει στρατιωτικές σχολές για να ικανοποιήσω τα άγχη της μάνας μου (δημόσιο φορέβα) και ΕΥΤΥΧΩΣ δεν έγραψα τόσο καλά για να περάσω και να γίνω μόνιμος φαντάρος. Αλλά ήθελα Πολυτεχνείο, Η/Μ ή κάτι αντίστοιχο με υπολογιστές. Αποφάσισα να δώσω και δεύτερη χρονιά πανελλήνιες, παράλληλα με το πρώτο έτος στο Φυσικό. Χωρίς φροντιστήριο αυτή τη φορά αλλά είχα αδειάσει τόσο πολύ τη πρώτη φορά που τη δεύτερη τα σκάτωσα στη Φυσική (9) και παρά το 18άρι στη Χημεία, δεν άλλαξε κάτι και παρέμεινα στο Φυσικό. Το οποίο μπορώ να πω οτι είμαι περήφανος που ολοκλήρωσα σε 4,5 χρόνια γιατί είναι μια ακραία δύσκολη σχολή (φυσικά μονόδρομος για την ανεργία στην Ελλάδα) και ουσιαστικά ερωτεύτηκα την Φυσική και τον ορθολογισμό. Νιώθω χαρά και περηφάνεια κάθε φορά που κάποιος με ρωτάει για τις σπουδές μου και δηλώνω ‘Φυσικός’. Αλλά ήξερα οτι σαν Φυσικός δεν επρόκειτο να δώ προκοπή στην Ελλάδα και συνέχισα με MSc στην Γλασκόβη, σε Business IT και τα υπόλοιπα είναι μια άλλη ιστορία.
Είναι απίστευτα άδικο να κρίνεις το μέλλον ενός παιδιού ουσιαστικά από μια 3ωρη εξέταση ένα πρωινό του Μάη. Θα έπρεπε η αξιολόγηση να είναι συνεχής και να λαμβάνεται η συνολική πορεία και προσπάθεια και όχι αν έχει παπαγαλίσει 150 σελίδες απ’έξω. Ειλικρινά δεν ξέρω πως είναι τώρα το σύστημα αλλά δεν φαντάζομαι οτι διαφέρει και πάρα πολύ από τότε. Καλή επιτυχία στα παιδιά και εννοείται πως δεν είναι και το τέλος του κόσμου οι εξετάσεις αυτές. Ούτε καν οι δυσκολότερες της ζωής τους. Η ζωή έχει δυσκολότερες ‘εξετάσεις’ που έχουν απείρως μεγαλύτερη σημασία.
Κλείνω. Σήμερα έχει Λονδίνο και meeting με τα παιδιά στο Sharehoods για να δούμε αν και πώς θα μπορέσουμε να συνεργαστούμε. Μια καλή προσπάθεια που αξίζει.
Προπαγάνδα
Ενάντια στους μετανάστες. Ενάντια σε εμάς που δεν μας έφταναν τα προβλήματα και οι αγωνίες μας, τα άγχη και η πίεση, έχουμε να αντιμετωπίσουμε την άγνοια ακόμα και φίλων, την λάσπη από εχθρούς, προδότες μας ονομάζουνε μερικοί, άλλοι βολεμένους, άτομα που δεν έχουν ιδέα τί έχουμε περάσει για να βρεθούμε τόσο μακριά από τη πατρίδα και το τί περνάμε καθημερινά σαν ξένοι σε μια ξένη χώρα. Έχουμε και την προπαγάνδα των μνημονιακών μέσων και των φερεφόνων τους, των κατά τα άλλα έγκριτων ‘δημοσιογράφων’ όπως του Άρη Πορτοσάλτε που έγραψε το απαράμιλλο:
Το ακούσαμε και αυτό! ‘Κινητικότητα’ εργαζομένων. Αντί σαν ‘δημοσιογράφος’ να ερευνήσει τα αίτια της ‘μετακίνησης’ και να διαπιστώσει οτι δεν πρόκειται απλώς για μια κίνητικότητα με κίνητρο την φιλοδοξία αλλά την επιβίωση, πετάει μια σαχλαμάρα που ξέρει οτι οι περισσότεροι θα καταπιούν αμάσητη και φυσικά με απώτερο στόχο να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των εργοδοτών του. Δεν υπάρχει κρίση, δεν υπάρχει φτώχεια, δεν υπάρχει πρόβλημα απλώς μερικοί που θέλουν να φύγουν απλά από την Ελλάδα και να γίνουν καριερίστες ‘κινούνται’ σε άλλες χώρες. Ρεπορτάζ φυσικά ανύπαρκτο. Πετάμε μια κοτσάνα και πατάμε στην άγνοια και την απαιδευσιά της μάζας.
Για να σας εξηγήσω κύριε Πορτοσάλτε, εγώ πριν 18 μήνες δεν έφυγα για να γίνω καριερίστας. Μπορεί να μας λέτε ‘κλαψιάρηδες’ και είμαστε γιατί πονάμε που φύγαμε και που τα παιδιά μας θα μεγαλώσουν σαν ξένα από τους ίδιους τους, τους γονείς. Δεν ήταν επιλογή, αλλά ανάγκη να φύγουμε. Για μένα πάντα υπήρχε μεν η θέληση να εργαστώ στην Αγγλία αλλά αν δεν με έδιωχνε η ίδια μου η πατρίδα δεν υπήρχε λόγος να το κάνω. Εγώ και χιλιάδες άλλοι απολυμένοι και μή, άτομα που τους έπεσαν τα μαλλιά να σπουδάζουν όλη τους τη ζωή με την ψευδαίσθηση της επιτυχίας και της καριέρας, άτομα με φιλοδοξίες που δεν είχανε μέσο να μπούνε στο δημόσιο, οικογενειάρχες που επένδυσαν στην Ελλάδα τις οικονομίες τους για μια επιχείρηση με την υπόσχεση της ανάπτυξης και της Ευρωπαϊκής σύγκλισης, πολιτικοί πρόσφυγες που ποτέ δεν στήριξαν και ποτέ δεν έφαγαν από το σάπιο αυτό σύστημα (ΝΑΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ! Δ Ε Ν ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ ΜΑΖΙ!!!).
Όλοι εμείς που φτιάξαμε οικογένειες με τα λίγα και μας φτάνανε γιατί ήμαστε ευτυχισμένοι αλλά είδαμε τα όνειρα μας να γκρεμίζονται εν μια νυκτί και είδαμε την χώρα μας και το σύστημα να μας ξερνάει γιατί πολύ απλά δεν ταιριάζαμε στο μοτίβο του νεοέλληνα. Μερικοί -οι περισσότεροι- επέλεξαν ή ίσως μη έχοντας άλλη επιλογή, έμειναν στην Ελλάδα και είναι οι σύγχρονοι ήρωες της χώρας που παλεύουν με νύχια και με δόντια να πετύχουν τα όνειρα τους κόντρα σε όλους και σε όλα. Άλλοι φύγαμε μετανάστες και όσο και αν ενοχλεί αυτή η λέξη τους ‘δημοσιογράφους’ του μνημονίου, αυτή είναι η αλήθεια. Φύγαμε από τη χώρα μας για να μείνουμε σε μια ξένη χώρα. Εδώ μας θεωρούν ξένους, στην Ελλάδα προδότες, κλαψιάρηδες. Ευτυχώς όχι όλοι. Και ελπίζω να μην πέφτουν πολύ στην παγίδα που έχει στήσει η προπαγάνδα του συστήματος για να μας ξεφτιλίσει μέχρι και εμάς, τόσα μίλια μακριά. Αρκετά δεν έχει κάνει η πατρίδα ήδη για εμάς;
Με πείραξε μάλλον περισσότερο απ΄όσο έπρεπε η βλακεία του Πορτοσάλτε. Ίσως φταίει οτι σήμερα τα κέφια μου είναι πεσμένα λόγω καιρού και λόγω λαιμού. Μάλλον θέλω διακοπές. Αργεί η 28η Ιουνίου;;;;
Δρόμοι
Διάβασα ένα άρθρο για τα διόδια στην Ελλάδα και διάβασα και την εξοργιστική είδηση για την ετήσια αυτή ξεφτίλα της επιστροφής πινακίδων από παραβάσεις και τα χαριστικά πρόστιμα λόγω….Πάσχα (πόσο Ταλιμπάν πια είμαστε σαν χώρα;). Καταρχάς είναι ένδειξη τσαπατσουλιάς, ανοργανωσιάς, αρπαχτής επιπολαιότητας το γεγονός οτι χρειάζονται 11 διόδια για 600 χλμ δρόμο ενώ σε άλλες πολιτισμένες χώρες υπάρχουν πιο οργανωμένοι και αποδοτικοί τρόποι να χρεώνεις την χρήση των δρόμων (απαράδεκτο από χίλιες απόψεις αλλά αν είναι να το κάνεις ε κάντο σωστά τουλάχιστον!). Πληρώνεις σαν πολίτης ένα σκασμό λεφτά για να μετακινηθείς στη χώρα σου, σε ένα δρόμο καρμανιόλα, χιλιομπαλωμένο, τριτοκοσμικό όσο και αν οι αγαπητοί φίλοι συγκοινωνιολόγοι προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Είναι τραγικό το πόσο διαφορετικοί τρόποι υπάρχουν αλλά φυσικά σαν Έλληνες η εύκολη λύση της αρπαχτής είναι πάντα μα πάντα η καλύτερη. Περιττό να γίνει σύγκριση με Αγγλία αφού μέχρι στιγμής δεν έχω συναντήσει μισό διόδιο πουθενά (ξέρω οτι υπάρχουν αλλά είναι ελάχιστα και για λόγους οχι αρπαχτής αφού ο δρόμος είναι κοινωνικό αγαθό αλλά για σοβαρούς συγκοινωνιακούς σκοπούς). Και σε χώρες με διόδια, τέτοια γελοιότητα σαν την Ελλάδα δεν υπάρχει.
Καλά αυτό για την επιστροφή πινακίδων δεν υπάρχει. Πραγματικά υπάρχει κάποιος να μου προσφέρει μισή αιτιολόγηση με επειχειρήματα για το σκοπό αυτής της ντροπής; Είναι σαν το ίδιο το κράτος να ομολογεί οτι οι νόμοι στην έρμη αυτή τη χώρα τηρούνται ανά περίσταση. Εκτός αν είμαστε έθνος ταλιμπάν χριστιανορθόδοξων που επειδή είναι Πάσχα (τί σχέση έχει η θρησκεία;;;;) δίνουμε πίσω τις πινακίδες στους παράνομους για να ξαναπαρανομήσουν μέρες που είναι και τώρα με περισσότερο αλκοόλ και κατσίκι στις κοιλιές τους.
Το κακό με τους δρόμους εδώ είναι οτι είναι υπερβολικά στενοί! Και όχι πάντα τέλειας ποιότητας. Αλλά οι λωρίδες τους είναι τσίμα-τσίμα για να χωράει ένα αυτοκίνητο και ειδικά στους περιφερειακούς δρόμους αν περνάει νταλίκα έχει κλείσει και τα δυο ρεύματα. Φανταστείτε σκηνικό να οδηγείς πρώτη φορά με ανάποδο τιμόνι σε τέτοιους δρόμους με την τρομερή και απίστευτη κίνηση που έχει σχεδόν σε κάθε δρόμο εδώ πέρα (Surrey, London, κτλ). Αξέχαστες στιγμές, ειδικά για τα πεζοδρόμια που έχω καβαλήσει! Και έχει παντού roundabouts κάτι που δεν θα λειτουργούσε ποτέ μα ποτέ στην Ελλάδα γιατί απλά στην Ελλάδα δεν έχουμε την οδηγική παιδεία για κάτι τέτοιο. Φανάρια ελάχιστα οπότε η τήρηση προτεραιότητας στα roundabouts είναι υπόθεση που τηρείται ευλαβικά. Και πουθενά κορναρίσματα. Αναστροφή (πολύ συχνό φαινόμενο) στο κέντρο του Λονδίνου και όλοι περιμένουν χωρίς βρισίδια, μούντζες, κόρνες κτλ. Αλλά δυστυχώς και πολύ κίνηση. Παντού και πάντα.
Αρκετά με τους δρόμους όμως, σε άλλα νέα τώρα: Πάσχα στην Ελλάδα και εμείς εδώ ετοιμαζόμαστε για να το τηρήσουμε το έθιμο….του αρνιού κατά βάση, σαν σε σύμπτωση το Tesco έβγαλε όλα τα αρνίσια μπούτια Ν. Ζηλανδίας μισοτιμής προχτές οπότε γεμίσαμε την κατάψυξη και μαζί με τον Έλληνα συνάδελφο θα το οργανώσουμε την Κυριακή. Δευτέρα είναι και εδώ αργία σαν Early May Bank Holiday, ο καιρός σταθερά κολλημένος στον ήλιο με δόντια (10 με 15 βαθμούς το πολύ) και οι διακοπές φαίνονται ακόμα 57 μέρες μακριά. Πολύ μακριά και αρχίζω να κουράζομαι επικίνδυνα. Δεν μου λείπει ο καύσωνας αλλά το να είμαι διακοπές, στη θάλασσα, στο ταβερνάκι με τα μεζεδάκια μου, λίγο να ξεφύγω από την αυστηρή πραγματικότητα της Αγγλίας. Ο περίφημος ήλιος της Ελλάδας δεν είναι για μένα αυτοσκοπός αλλά σημείο αναφοράς για την πατρίδα, στόχος ξεκούρασης και το σύμβολο της χώρας που με γέννησε και μετά με πέταξε. Αλλά δεν φταίει ο ήλιος. Και ούτε υπήρχε ποτέ περίπτωση να γυρνούσα ποτέ Ελλάδα για τον ήλιο, για το ταβερνάκι, τον φραπέ ή ακόμα την οικογένεια ή τους φίλους. Μόνο όταν λύσεις τα βασικά ζητήματα επιβίωσης σε ενδιαφέρουν και στην τελική έχουν και νόημα όλα αυτά.
Ανακάλυψα και αυτό το υπέροχο blog από έναν αγαπημένο συγγραφέα (Χρ.Κάσδαγλη) που είναι το ημερολόγιο ενός ανέργου. Αξίζει να συγκινηθείτε με τις αναρτήσεις ανέργων ανθρώπων που ακόμα και δεν είστε άνεργοι, θα σας υπενθυμίσει την αξία του να είσαι αλληλέγυος με τον συνάνθρωπο γιατί κάποτε μπορεί και εσύ να βρεθείς σε αυτή τη θέση της απόγνωσης. Τα λόγια είναι εύκολα όπως και οι αριθμοί. Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα και στατιστικές. Το ξέρω. Το έχω νιώσει.
Δημόσιο vs dimosio
Δημόσιο στην Αγγλία vs Δημόσιο στην Ελλάδα. Ευκολάκι θα μου πείτε. Στάνταρ άσσος. Και είναι! Απλά δεν υπάρχει σύγκριση και δεν εννοώ ως προς τους ανθρώπους και τις προθέσεις τους (αν κ ως γνωστόν road to hell if full of good intentions) γιατί καλοί και εργατικοί άνθρωποι υπάρχουν παντού, αλλά μιλάω ως προς την οργάνωση, το τρόπο δουλειάς, την απόδοση και βασικά τη νοοτροπία!
Ξέρω, ξέρω πολλοί θα με διαβάζετε και θα λέτε πες μας κάτι που δεν ξέρουμε. Ε αυτό μου ήρθε, αυτό γράφω. Έχω φρέσκο παράδειγμα! Έβγαλα προχτες Ευρωπαϊκή κάρτα ασφάλισης από το NHS. Μπήκα στο site, έβαλα τα στοιχεία μου και σε 15 δευτερόλεπτα είχα τελειώσει και θα περιμένω τη κάρτα να μου έρθει σπίτι. Στην Ελλάδα όταν χρειάστηκε είχα πάει στο ΙΚΑ Καλαμαριάς, περίμενα πάνω από 40 λεπτά στην ουρά στο μητρώο, μετά πήγα στο πρωτόκολλο για να πάρω νούμερο και μετά ξανά στο μητρώο για να κάνω την αίτηση και μετά από δυο βδομάδες έπρεπε να μυρίσω τα δάχτυλα μου και να παω να τη παραλάβω μόνος μου από το μητρώο.
Παράδειγμα νο2: ΔΟΥ. Χρειάστηκε στο παρελθόν να επικοινωνήσω με το HMRC (το λογιστήριο του κράτους ας πούμε μιας και ΔΟΥ εδώ ΔΕΝ υπάρχουν!). Τηλέφωνο, αναμονή πάνω από 50 λεπτά ναι το ομολογώ αλλά είσαι σπίτι με το βρακί και τρως αν θέλεις. Εξυπηρέτηση άμεση σε ό,τι ήθελα και αποστολή εγγράφων στο σπίτι. Σύγκριση με Ελλάδα να κάνω; Χρειάζεται; Πόσες ατέλειωτες ώρες έχουμε περάσει όλοι σε μια ουρά, σε ένα γραφείο με έναν βαριεστημένο υπάλληλο και ενίοτε αγενή; Πάνε πάρε χαρτόσημα, τρέχα στο ισόγειο στο ταμείο, πάνω στο μητρώο, μετά για πρωτόκολο, πίσω στο κυλικείο για φωτοτυπίες (ΗΜΑΡΤΟΝ) εγγράφων της εφορίας (ψάξτε στο γαμωυπολογιστή ρε, δεν τον έχετε για πασιέντζες). Μαγικές στιγμές.
ΙΚΑ Καλαμαριάς. Έχω περάσει μισή ώρα σε υπάλληλο στο μητρώο, αγενέστατη με υφάκι, κλασσική κυράτσα διορισμένη επί ΠΑΣΟΚ που έχει πιάσει ρίζες στη καρέκλα να μαλώνω γιατί δεν πατούσε το print στον υπολογιστή να εκτυπώσει ένα έγγραφο. Για να πάρω child benefit εδώ, έστειλα ταχυδρομικώς το διαβατήριο του μικρού με συστημένο γράμμα να το ελέγξουν μαζί με τα απαραίτητα έγγραφα που εκτύπωσα από το internet, μου το επέστρεψαν σε δυο εβδομάδες και σε ένα μήνα είχε εγγριθεί η αίτηση και πήρα τα χρήματα αναδρομικά από την στιγμή που ο μικρός πάτησε Βρετανικό έδαφος δηλαδή!
HMRC πέρυσι. Είχε γίνει λάθος στο tax code μου και μου είχανε παρακρατήσει περισσότερα χρήματα (πάνω από £1.500). Τηλέφωνο, αναμονή 70 λεπτά (αλλά είπαμε, σπίτι ανοιχτή ακρόαση και εγώ να βλέπω τη Πανάθα), εξηγώ στην υπάλληλο και όλα καλά. Σε 2 βδομάδες είχε έρθει επιστροφή χρημάτων στο λογαριασμό μου. Συγγενής μου πάει σε δήμο για ένα χαρτί για την απαγόρευση πάρκινγκ μπροστά από τη πυλωτή. Υπάλληλος: “Ναι θα σας το δώσω αλλά και εσείς ένα ‘καφέ’ να τον κεράσετε”.
Άπειρα πραγματικά παραδείγματα που δείχνουν οχι οτι εδώ στην Αγγλία είναι το πρότυπο αλλά οτι στην Ελλάδα είμαστε 800 χρόνια πίσω. Δεν ξέρω αν υπάρχει το ιδανικό δημόσιο πουθενά αλλά σίγουρα της Ελλάδας συναγωνίζεται τις χώρες του τρίτου κόσμου. Και δεν είναι εννοείται μόνο ΔΟΥ και ΙΚΑ αλλά τα πάντα. Και το λέω εγώ που και οι δυο γονείς μου στο δημόσιο ήταν και είναι (αν και καμία σχέση με τέτοιες υπηρεσίες). Ακόμα και ευσυνείδητος υπάλληλος και εργατικός να είσαι, είναι τόσο σάπιο, ανοργάνωτο και διεφθαρμένο το σύστημα που στο τέλος καταντάς να είσαι ο μαλάκας που και εργάζεται σκληρά και τσουβαλιάζεται σαν άχρηστος μαζί με τους άλλους.
Όταν στο έτος 2013 σε μια ευρωπαϊκή χώρα, δεν υπάρχει καλά-καλά μηχανογράφηση τί να λέμε τώρα. .jpg)
Ανάθεμα αν το 20% των υπαλλήλων ξέρει τί είναι το email. Η ζωή τους όλη μια σφραγίδα και ένα χαρτόσημο. Φυσικά στην Ελλάδα ο δημόσιος υπάλληλος είναι το τοτέμ που προσκυνάνε όλοι. Μην τυχόν και τους ακουμπήσουμε. Πάρτε τα επιδόματα με το τσουβάλι, πάρτε άδειες, πάρτε παροχές και αν είστε τελείως άχρηστοι ή κλέβετε μόνο μην αγχώνεστε παιδιά και κατεβείτε σε απεργίες και πορείες. Εξάλλου μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν δικαιώματα, στον ιδιωτικό τομέα δουλεύουν τα κορόιδα και οι σκλάβοι. Δεν πρόκειται να απολυθείτε. Όλα καλά. Ας έχουμε ιδιωτικό τομέα με 1.000 απολύσεις τη μέρα και ας ξύνονται στις πολεοδομίες, ας ζητάνε φακελάκια οι γιατροί, ας παίζουν sudoku στο ΙΚΑ. Βέβαια οι ίδιοι που διορίζονταν αβέρτα από το 1981 και μετά ήταν αυτοί που στήριζαν αυτό το σάπιο κατεστημένο και τώρα απορούν πως φτάσαμε ως εδώ. Τέλος πάντων.
Τιμή και δόξα στους ήρωες του δημοσίου στην Ελλάδα που πραγματικά εργάζονται και την παλεύουν σε αυτό το περιβάλλον της ανοργανωσιάς και της διαφθοράς και ειλικρινά πιστεύω οτι σε 100 χρόνια, την ίδια συζήτηση θα κάνουμε στην Ελλάδα για το δημόσιο. Δεν αλλάζει τίποτα και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στη χώρα αυτή. Δυστυχώς. Και πρέπει να ζήσεις και την εμπειρία σε άλλες χώρες για να το νιώσεις αυτό που περιγράφω παραπάνω.
Καλά να είστε και α! επιτέλους καλοκαίριασε και στην Αγγλία!!!
