Σαν πατέρας

Διαβάζω σε πολλές σελίδες που έχουν link στο blog  μου οτι αναφέρονται στο blog σαν τις ‘περιπέτειες ενός πατέρα στην Αγγλία’ ή ‘ιστορίες από την Αγγλία και πως ο Δημήτρης μεγαλώνει το υιό του’ και άλλα σχετικά πάντα με το γεγονός οτι είμαι πατέρας στην Αγγλία και μεγαλώνω το παιδί μου εδώ στα ‘ξένα’. Σίγουρα δεν είναι το πρώτο πράγμα που περιγράφω εδώ μέσα καθώς κυρίως επικεντρώνομαι στην αναζήτηση εργασίας, στο πως είναι η ζωή εδώ, στο κόστος ζωής, στα δεδομένα της δουλειάς κτλ. Αλλά προφανώς μου ξεφεύγουν πολλά για το υιό μου. Από το σχολείο του, τα πάρκα που παίζουμε, τις συνήθειες μας. Θα μπορούσα προφανώς να αφιερώσω ένα blog και να γράφω ακατάπαυστα για το μικρό Στέφανο αλλά επιλέγω να μην δημοσιοποιώ την ζωή του. Παρατηρώ με ανησυχία πολλούς γονείς να βγάζουν φόρα παρτίδα φωτογραφίες των παιδιών τους στο facebook (public οχι μόνο σε φίλους) και αναρωτιέμαι αν εγώ και η γυναίκα μου είμαστε υπερβολικοί και υπερπροστατευτικοί ή οι υπόλοιποι αφελείς και αγνοούν τους κινδύνους.

Για τον Στεφανάκο ήταν πολύ δύσκολη η μετάβαση στην Αγγλία και στο νέο περιβάλλον. Ήταν μόλις 2 όταν ήρθε για πρώτη φορά εδώ και ενώ ξύπνησε ένα πρωί, ήπιε το γάλα του παρέα με τον παππού και τη γιαγιά, έπαιξε λίγο με τα ξαδέρφια του ξαφνικά μπήκε με τη μαμά του σε ένα αεροπλάνο και το βράδυ κοιμήθηκε σε ένα δωμάτιο που μέχρι τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, τριάμισι χρόνια μετά, κοιμάται ακόμα εκεί (όταν δεν έρχεται στο κρεβάτι μας, δηλαδή κάθε βράδυ). Όσοι θα έρθετε με μικρά παιδιά να είστε προετοιμασμένοι για το παιδί σας, ακόμα και αν δεν το δείξει, ακόμα και αν συνειδητά δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα, σίγουρα κάτω από την επιφάνεια η αλλαγή περιβάλλοντος επηρεάζει την ψυχούλα τους και θέλει να δώσετε λίγη αγάπη και προσοχή παραπάνω για να προσαρμοστεί γρηγορότερα και ομαλότερα στα νέα δεδομένα.

Σαν πατέρας έχει φοβερή πλάκα και ενδιαφέρον να τον βλέπω να μεγαλώνει καθημερινά. Κάθε μέρα είναι κάτι καινούργιο και συνεχώς μαθαίνω. Ειδικά τώρα που πηγαίνει σχολείο και σαν γονείς δεν έχουμε ιδία εμπειρία από την Αγγλία, είναι σαν να πηγαίνουμε και εμείς σχολείο μαζί του. Τον ξυπνάω κάθε πρωί, πίνει το γάλα του, βάζουμε τη πράσινη στολή του σχολείου (πολύ βολικό, πιστέψτε με) και τον οδηγώ μέχρι το σχολείο του. Τελευταία κάθε πρωί έχει μερακλώσει και θέλει να ακούει το Get Lucky

στο αμάξι και ποιός είμαι εγώ να του χαλάσω ένα τόσο μικρό χατήρι; Αν έχει προηγηθεί τέλειο ΣΚ ή διακοπές πάντα η Δευτέρα είναι δύσκολη και τα δάκρυα κυλάνε εύκολα από τον μικρό Στέφανο. Συνήθως όμως με αγκαλιάζει σφιχτά (πόσο ακόμα;;;) και μου δίνει αρκετά φιλάκια μέχρι να τον αφήσω και να φύγω για τη δουλειά. Οι ενοχές είναι εκεί ακόμα, κάθε φορά που τον αφήνω, κάθε φορά που σκέφτομαι οτι τον αφήνω 8+ ώρες στο σχολείο. Αλλά φαίνεται να περνάει καλά. Κάθε μέρα μετά τις 5 πηγαίνω και τον παίρνω από το after-school club και είναι πάντα χαμογελαστός, εκτός και αν έχει χτυπήσει το γόνατο του και υπάρχει ένα ίχνος γρατζουνιάς οπότε αυτό και μόνο αρκεί για να το συζητάμε για τουλάχιστον μια βδομάδα!

Η ώρα ύπνου ήταν 7.30 ενώ τώρα που μεγαλώσαμε πήγε 8. Τα Αγγλάκια μέχρι τις 7 έχουν κοιμηθεί, αλλά εμείς ως γνήσιοι Μεσογειακοί χαρακτήρες είμαστε της νύχτας οπότε το καθυστερούμε με όποιο τρόπο γίνεται. Ειδικά το καλοκαίρι το πράγμα δυσκολεύει περισσότερο καθώς στις 8 είναι ακόμα μέρα και ο Στέφανος μας δείχνει το παράθυρο και λέει με ύφος “But it’s still day!”. Ω ναι! Η γλώσσα επιλογής είναι τα Αγγλικά. Καταλαβαίνει τα πάντα στα Ελληνικά αλλά δεν θέλει να τα μιλήσει. Του είναι ευκολότερο τα Αγγλικά. Αλλά θα μάθει και Ελληνικά. Γιατί οι bilinguals είναι πάντα κερδισμένοι. Γιατί πρέπει να συνεννοείται με τους παππούδες και τις γιαγιάδες (αν και οι γονείς μου αρχίσανε στα εξήντα φροντιστήρια Αγγλικών προς τιμήν τους). Πάντα γελάω όταν ακούω το υιό μου να μιλάει με αυτή τη Surrey-posh προφορά. Γελάω από χαρά γιατί μου αρέσει πολύ!

Τα ΣΚ είναι αφιερωμένα σε αυτόν φυσικά. Παιδικά στη τηλεόραση, βόλτες με σκούτερ, μάζωξη στα διάφορα σπίτια για να παίξει με τα Ελληνόπουλα φιλαράκια του. Τώρα που μεγαλώνει περισσότερο, βόλτες σε μουσεία, σινεμά και όλο και περισσότερες δραστηριότητες. Λατρεύει τις χώρες (ξέρει όλες τις χώρες-ΟΛΕΣ- και όλες τις σημαίες και πρωτεύουσες -ΟΛΕΣ!) και μακάρι να μπορέσω να ταξιδέψω παντού μαζί του, θα ήθελα να του δείξω όσα μπορώ και ίσως να αγαπήσει πράγματα που αγαπούσα και αγαπώ ακόμα και εγώ. Τελευταία έχει πώρωση με τα Star Wars. Τί άλλο να ζητήσω;

Είναι δύσκολο για μένα να μιλάω πολύ για τα προσωπικά μου ή για τη σχέση με το Στέφανο. Βρίσκω όμως συναισθηματικές αναφορές και συγκινησιακές αφορμές στο παρακάτω κόμικ του lunarbaboon. Για παράδειγμα αυτό:

ή αυτό

ΥΓ: Γράφω αυτό το κείμενο συγκινημένος και από την δική μου σκοπιά. Η μάνα κάνει τη περισσότερη δουλειά. Εγώ είμαι ο χαζομπαμπάς που βλέπω το υιό του να μεγαλώνει, να αλλάζει και να αναρωτιέται για πόσο ακόμα θα ‘ανέχεται’ ο Στέφανος τις αγκαλιές μου.

You may also like...

2 Responses

  1. xara makridou says:

    Δημήτρη καλημέρα!Παρακολουθώ το blog σου ανελειπώς και μπορώ να πω ότι έχω μάθει απεξω όλες τις δημοσιεύσεις σου!!!!!Ο λόγος που γράφω είναι ότι εγώ και ο σύζυγός μου βρισκόμαστε σε τρομερό δίλλημα και πιστεύω πως οι συμβουλές ενός ανθρώπου που ζει και αγωνίζεται Αγγλία με τα σημερινά δεδομένα θα ήταν τουλάχιστον κατατοπιστικές!!!Είμαστε και οι δύο δημόσιοι υπάλληλοι,ζούμε στηνΑθήνα,(αβάσταχτοι ρυθμοί,άγχος,2 παιδάκια που ξυπνάν καθημερινά στις 6 γιατί πιάνουμε δουλειά στις7)καθημερινά κάνουμε 36χιλιόμετρα συνολικά ναπάμε και να γυρίσουμε στη δουλειά,να παλεύουμε με την καθημερινότητα(διαβάσματα,δραστηριότητες,συνεχείς μετακινήσεις με αυτοκίνητο) και ένα δάνειο φάντασμα που πλανάται πάνω από το κεφάλι μας με προσωρινή ρύθμιση που θα εκδικαστεί το2018!!!Ερχόμενοι σε επικοινωνία με συνάδελφο νοσηλευτή που δουλεύει Αγγλια(εργαζόταν μαζί μας στο στρατό και παραιτήθηκε) είχαμε μία πρώτη ενημέρωση για τη ζωή στην Αγγλία,τους μισθούς των β.νοσηλευτών,το κόστος ζωής(νότια Αγγλία)και γενικά το λεγόμενο cost of living.Και μάλιστα ήταν τέτοιο το timing που το συγκεκριμένο νοσοκομείο ζητά άμμεσα β.νοσηλευτές(1300gbp)!!!!Το ερώτημα μου είναι το εξής!!!!Αξίζει να τα αφήσουμε όλα για να φύγουμε??????????(δουλεια σταθέρη,άγχοςκαι ρυθμούς Αθήνας,μηνιάτικο που δεν έπαρκει,αβέβαιο μέλλον παιδιών,χώρα που προφανώς καταρρέει!!!)Να διευκρινήσω πως οι λόγοι που μας οδηγούν να σκεφτόμαστε το εξωτερικό προφανώς δεν είναι η ανεργία(γιατι μπορεί να χαρακτηριστούμε αχάριστοι,καλοβολεμένοι,τεμπέλιδες κτλ…)αλλά πρώτα απόλα τα παιδιάμας!!!!!!Δημοσια υγεία?Παιδεία?Επαγγελματικό μέλλον?Δαπάνες για μάθηση?Σίγουρα η Αγγλία δεν είναι η χώρα της επαγγελίας!!!!!!Η μετάβαση είναι δύσκολη,η προσαρμογή το ίδιο!!!!Διαβάζω πάρα πολλά συνεχώς για την G.B.(από το NHS που ειναι ανοργάνωτο μέχρι ότι η Αγγλία καταλαμβάνει την 3η θέση παιδικης θνησιμότητας παγκοσμίως!!!!!)Πραγματικά θα εκτιμούσα αν απαντούσες και αν θεωρείς ότι 2600 λίρες συν επίδομα παιδιων επαρκουν για μια ανθρώπινη ζωή για μια 4μελή οικογένεια στην νότια Αγγλία!!!Εκ των προτέρων ευχαριστώ και καλή δύναμη!!!!

    • fromGR2UK says:

      Καλησπέρα. Καταλαβαίνω την αγωνία σας και το άγχος σας. Αλλά πραγματικά μην κάνετε βιαστικές κινήσεις. Είναι τρομερά δύσκολο για μια τετραμελή οικογένεια να αλλάξει τόσο ‘βίαια’ περιβάλλον και σκεφτείτε ειδικά τα παιδιά. Τα 2600 σαν σύνολο δεν είναι πολλά για νότια Αγγλία όπου το κόστος ζωής είναι πολύ μεγάλο. Αν πραγματικά το θέλετε η καλύτερη λύση είναι ένας από τους δυο να εξασφαλίσει τη δουλειά εδώ και να μετακομίσει μόνος για ένα διάστημα και να δει πως πάνε τα πράγματα. Αλλά και πάλι μπαίνεις στο ρίσκο να χάσεις τη μόνιμη (έστω χάλια) δουλειά στην Ελλάδα.

      Πραγματικά είναι αδύνατο να σας συμβουλέψω τί να κάνετε και δεν έχω καν δικαίωμα να το κάνω. Απλώς μην παίρνετε βιαστικές αποφάσεις πάνω στα νεύρα και την απελπισία σας.

Leave a Reply